Narodziny polskiego plakatu artystycznego datuje się na rok 1899. Polska Szkoła Plakatu to określenie używane wobec grupy wybitnych polskich artystów - plakacistów, którzy zdobyli międzynarodowy rozgłos. Zajmowali się oni wykonywaniem plakatów o tematyce kulturalnej (film, przedstawienia teatralne, wystawy, przedstawienia cyrkowe). Nowatorstwo artystów zaliczanych do Polskiej Szkoły Plakatu polegało na szerokim użyciu środków, wcześniej rzadko stosowanych w projektowaniu graficznym, jak kolaż, odręczna typografia, w połączeniu z malarskim i często wysoce symbolicznym, aluzyjnym podejściem do tematu. Za ojców duchowych Polskiej Szkoły Plakatu uważa się Tadeusza Trepkowskiego i Henryka Tomaszewskiego.

Artyści swobodnie posługiwali się metaforą, symboliką czasem zaskakiwali żartem. Odrębność i rozpoznawalność stylu łączyli z zastosowaniem efektownego i barwnego języka wypowiedzi plastycznej oraz doskonałością warsztatu. Zdaniem twórców Polskiej Szkoły Plakatu, obok treści informacyjnych plakat powinien być również komentarzem do rzeczywistości, aktualnych wydarzeń społecznych czy kulturalnych.

Zasady wypracowane przez twórców Polskiej Szkoły Plakatu do dziś są wyznacznikiem i punktem odniesienia w twórczości kolejnych pokoleń artystów, projektantów plakatów nie tylko w Polsce ale też w innych krajach świata.


W piątek 18 czerwca 2010 roku, w Galerii Sztuki „Dwór Karwacjanów” odbył się wernisaż pokonkursowej wystawy plakatu chopinowskiego. W Konkursie „200-lecie urodzin Fryderyka Chopina 1810-2010” wzięli udział wybitni artyści – twórcy plakatu i profesorowie polskich uczelni artystycznych oraz zarekomendowani przez nich artyści. Spośród zgłoszonych prac wybrano 35 projektów oraz przyznano następujące nagrody i wyróżnienia za najlepsze projekty plakatów:

I nagroda: Michał Łojewski
II nagroda: Marcin Markowski
III nagroda Marek Freudenreich

Wyróżnienia: Piotr Karczewski, Maciej Buszewicz, Maciej Mytnik

Zobacz galerię zdjęć z wernisażu wystaw.

W kameralnej sali wystawowej im. prof. Włodzimierza Kunza, zaprezentowano natomiast wystawę fotografii Wojciecha Prażmowskiego pt.„Tarra”. Wojciech Prażmowski stanowi wyjątkowy przykład fotografa, który bezpośrednio obrazuje otaczającą go rzeczywistość.
Twórczość artysty poświęcona przeważnie tematyce czasu, tym razem ukazana jest w nietypowej dla niego roli – fotografii mody. Przedstawione prace, zostały wykonane w Hiszpanii, w Sewilli, w 1990 roku na zamówienie Mitsuhiro Matsudy, japońskiego projektanta mody do jego wiosenno-letniej kolekcji na rok 1991. Modelkami tej niezwykłej sesji były Tarra – ówczesna top modelka i abisyńska księżniczka oraz amerykańska modelka Tanya Mayeux. Efektem pracy Prażmowskiego są niezwykłe, wyrafinowane i niepowtarzalne fotografie, w których wyjątkowe miejsce zajmuje przede wszystkim tytułowa Tarra.
Fotografie te, częściowo zrealizowane w technice fotomontażu stanowią jedną z oryginalniejszych koncepcji fotografowania mody, zaś szczególna atmosfera, wyrazistość przekazu oraz obiektywne piękno tej kreacji artystycznej Prażmowskiego, stanowią przykład najwyższej próby fotografii kreacyjnej.
Wystawie towarzyszy również album Jaśnienie autorstwa Dariusza Bugalskiego i Wojciecha Prażmowskiego, w którym zdjęciom Prażmowskiego towarzyszą wiersze i fragmenty prozy Bugalskiego. Album jest efektem spotkania obu artystów i fascynacją wzajemną twórczością.